|
 |
| YAZAR : Elif |
15.05.2008
ANNE BEN EŞCİNSELİM!!
Bu benim başıma gelse…
Yani çocuğumun birgün karşıma gelip "anne ben eşcinselim" dediğini aklımdan geçirmek bile ürkütücü.
Oysa ki tüm eşcinselleri hümanist bir şekilde algılıyor benim beynim ama yine de dürüst olmak gerekirse kendi çocuğumla ilgili bunu aklımdan bile geçirmek istemiyorum.
Çünkü biliyorum ki böyle bir durum olursa çocuğumun yaşamı büyük bir sıkıntıyla ve gizlenmeyle geçecek ve çok üzülecek.
Öncelikli derdim onun üzüntüsü olacağı için bunun olmasını istemem.
Zaten bu yüzden bir oğlum olmaması için çok dua ettim. Çünkü bu toplumda gay örnekler çoğaldıkça çoğalıyor. Bu biraz da ülkeden ülkeye değişiyor sanırım. Örneğin Meksika'da lezbiyenlik daha yaygınmış ve gaylerde bizdeki lezbiyenlik oranı kadarmış. Bu yüzden bir kızım olduğu için ve Meksikada yaşamadığımız için şanslıyım.
Henüz iki yaşında olmasına rağmen kızım tam bir dişi ve bunun çok farkında. Dolayısıyla korkum yok bu konuda. Çünkü etrafımda da gördüğüm pek çok örnek neredeyse emeklemeden önce veriyor tüm sinyalleri.
Mesela yakın bir aile dostumuzun oğlu henüz bunu pratiğe dökmese de bir eşcinsel! Çünkü bir kadından çok daha kadın her haliyle. Ancak ailesi onun bu durumunu o kadar güzel tolere ediyorlar ki saygı duymamak imkansız. Bu konuyu konuşmuyorlar henüz ama hepsi konunun farkında ve bunu problem ediyor gibi görünmüyorlar. Aralarında o kadar büyük bir sevgi ve anlayış var ki, bu sayede oğulları girdiği bunalımlardan kolayca çıkabiliyor, bu sayede eğitimine son derece önem verip, kendisini geliştirebilmenin telaşını yaşayabiliyor.
Yani aslında aile; çocuklarının cinsel kimliğini, tıpkı bir babanın kızının bir erkek arkadaşı olabileceğini görmezden gelmesi kadar görmezden geliyor. Yine de üzülüyorlardır diye düşünüyorum ama hiç öyle görünmüyorlar.
Şöyle düşünün; kalabalık bir ortamda, mesela bir düğünde o; beline tülbent bağlayıp göbek atmaya başlıyor. O sırada anne ve baba oğluna gururla el şaklatıyor. O kadar çok böyle ortam oldu ki… Gizliden izledim onları, bir mimik yakalamak istedim sanırım ama yok!! Hiç göremedim o üzgün ifadeyi.
Ama bakıyorum da o da sınırlarıyla yaşıyor. Toplumun farkında. Ailesinin de belki nerede ona dur diyeceklerini biliyor. Dolayısıyla çoğunlukla bastırıyor içindekini. Olgun bir çocuk! Ama biliyorum ki şimdilik! Bir gün kıracak zincirlerini o da! Ve kendisi için yaşamaya başlayacak ya da hep böyle sınırlarıyla yaşayacak.
Bir de zincirini kıran birinin örneği var onu da paylaşayım sizinle…
Onu küçüklüğümden hatırlıyorum yine yakın bir aile dostumuzun oğlu. İnanılmaz kırıtan biriydi çocukken de. Benden yaş olarak birkaç yaş büyüktü. Erkek kardeşiyle aynı yaştayım. Aynı okulda, aynı sınıfta okudum, o şimdi evli çoluğu çocuğu olan bir aile babası. Efemine abisi ise babası tarafından evlatlıktan reddedildi. Çünkü yıllar önce ameliyat olarak cinsiyet ve nüfus cüzdanını değiştirdi. Ailesi de onu sildi. Yıllardır yok burada. Onun yokluğunda erkek kardeşi çok büyük baskı gördü babasından. Bu oğlunun da eşcinsel olmasından korkan baba, oğlunu erken yaşta evlendirdi. Alın burdan da başka bir yazı konusu daha…Eşcinsel çocuğu olanların diğer çocukları üzerinde kurdukları baskı da ayrı bir araştırma konusu.
Kişisel düşüncemden nerelere geldim….
Ateş düştüğü yeri yakar ama bu bu meseleyi ateş olarak gören de var görmeyen de! Dolayısıyla her ebeveynin tepkisi farklı olabiliyor. Başınıza gelmeden bilemezsiniz neler yaşayabileceğinizi elbette ama benim için hiç istemediğim halde böyle bir olay gelirse başıma trajedi haline getirmemeye ve çocuğumu anlmaya çalışırım. Onu dışlamayacağıma eminim sadece onun mutsuz olmasına dayanamam bu yüzden de iyi ve güvende hissetmesi için elimden geleni yaparım.
Ama yine tekrar ediyorum…
Umarım olmaz!!
elif tan
|
|
|
|
|
|
